Imigracja do Norwegii – historia i ważne fale

Imigracja do Norwegii ma krótką historię. Przed XX wiekiem Norwegowie wyjeżdżali za granicę – około 800 000 osób wyjechało do Ameryki. Po 1945 roku przychodzili pracownicy, uchodźcy i obywatele EEZ. Na początku 2026 roku 17,5 procent populacji stanowili imigranci (SSB).

Imigracja do Norwegii: historia od emigracji do różnorodności

Imigracja do Norwegii to historia kraju, który się zmienił. Przez ponad sto lat więcej osób wyjeżdżało niż przyjeżdżało. Po drugiej wojnie światowej (1945) sytuacja powoli się zmieniała, a od lat 70. XX wieku Norwegia stała się krajem, do którego ludzie się przeprowadzali.

Niniejszy artykuł śledzi najważniejsze fale: imigrację zarobkową, uchodźców i swobodę ruchu w Europie. Jeśli chcesz zobaczyć całą oś czasu, możesz przeczytać o ważnych datach w historii Norwegii.

Norwegia przez długi czas była krajem emigracji

Przez długi czas Norwegia była biednym krajem, z którego ludzie wyjeżdżali, a nie przyjeżdżali. Między 1825 a 1930 rokiem około 800 000 Norwegów emigrowało, głównie do Stanów Zjednoczonych.

Pierwszy statek emigrantów, «Restauration», wypłynął ze Stavanger w 1825 roku. Rok szczytowy to 1882, kiedy wyjechało prawie 29 000 osób. W stosunku do wielkości populacji była to jedna z największych emigracji w Europie.

Dlaczego tak wiele osób wyjeżdżało? Norwegia była biedna, a ziemi i pracy dla wszystkich było mało. W Ameryce ludzie liczyli na lepsze życie. Około jednej czwartej później wróciło do Norwegii.

Jednocześnie niektóre grupy etniczne od bardzo dawna mieszkają w Norwegii. Samowie nie są imigrantami, ale rdzennym ludem Norwegii. Możesz przeczytać więcej o Samach, rdzennym ludzie Norwegii.

Imigracja zarobkowa w latach 60. i 70. XX wieku

Nowoczesna imigracja do Norwegii rozpoczęła się od pracowników pod koniec lat 60. XX wieku. Po drugiej wojnie światowej Norwegia potrzebowała ludzi do przemysłu i pracy. Kraj się odbudowywał, przemysł rósł, a w wielu zawodach brakował siły roboczej.

Od 1967 do 1975 roku przybyło ponad 5 000 pracowników cudzoziemskich, jak ich wtedy nazywano. Wielu przybyło z Pakistanu, Turcji i byłej Jugosławii. Większość osiedliła się w okolicach Oslo. To była początek bardziej zróżnicowanej Norwegii.

Dlaczego doszło do stopu imigracyjnego w 1975 roku?

Stop imigracyjny z 1975 roku nastąpił, ponieważ państwo chciało lepszej kontroli oraz budowy opieki społecznej i integracji. Kryzys naftowy w 1973 roku spowodował gorsze warunki gospodarcze.

1 lutego 1975 roku Storting uchwalił tymczasowy stop pracy zagranicę dla pracowników. Miał trwać rok, ale został przedłużony wiele razy. Stop trwał aż do nowej ustawy o cudzoziemcach w 1991 roku.

Stop jednak nie zatrzymał całej imigracji. Łączenie rodzin i uchodźcy nadal przychodzili. Liczba mężczyzn przyjeżdżających do pracy spadła, podczas gdy więcej kobiet i dzieci przyjeżdżało poprzez łączenie rodzin.

Uchodźcy w Norwegii – dekada za dekadą

Od lat 70. XX wieku wielu do Norwegii przybyło jako uchodźcy, a nie jako pracownicy. Wojna i prześladowania na świecie kształtowały, kto przybywa. W latach 70. XX wieku przychodzili uchodźcy z Chile po przewrocie wojskowym w 1973 roku, a później wietnamskie «łodzie uchodźców».

Uchodźcy ubiegają się o ochronę w UDI (Utlendingsdirektoratet). IMDi (Integrerings- og mangfoldsdirektoratet) odpowiada za pomoc nowym mieszkańcom w rozpoczęciu życia w Norwegii. Wielu później stało się stałą częścią norweskiego społeczeństwa.

Umowa EOG i imigracja zarobkowa ze Wschodu Europy

Umowa EOG z 1994 roku otworzyła swobodę ruchu siły roboczej w Europie. EOG oznacza Europejski Obszar Gospodarczy i umowa wiąże Norwegię z wewnętrznym rynkiem UE. Obywatele EOG mogą wjechać do Norwegii, aby pracować.

Norwegia nie jest członkiem UE. Ludzie powiedzieli nie w dwóch референdumach, w 1972 i 1994 roku. Poprzez umowę EOG Norwegia jest jednak ściśle powiązana z zasadami i rynkiem pracy UE.

Kiedy UE rozszerzyła się na wschód w 2004 i 2007 roku, przybyło wielu pracowników imigrantów. Polska i Litwa szybko stały się dużymi grupami. Dziś Polacy stanowią największą grupę imigrantów w kraju.

Ilu imigrantów mieszka w Norwegii dzisiaj?

Na początku 2026 roku w Norwegii mieszkało 987 100 imigrantów. To było 17,5 procent populacji, według SSB (Statistisk sentralbyrå).

Ponadto około 4 procent urodzone w Norwegii mają rodziców będących imigrantami. Razem około 21 procent populacji ma pochodzenie imigranckie.

Największe grupy imigrantów w 2026 roku to:

• Polska – 111 700 osób
• Ukraina – 85 500 osób
• Litwa – 43 100 osób
• Syria – 42 000 osób
• Szwecja – 37 700 osób

Ukraina szybko stała się jedną z największych grup po wojnie od 2022 roku. Wśród urodzone w Norwegii z rodzicami imigrantami, największe grupy pochodzą z Pakistanu, Polski i Somalii. SSB spodziewa się, że udział imigrantów wzrośnie do nieco ponad 22 procent do 2050 roku.

Jak Norwegia stała się wielokulturowym społeczeństwem

W około 60 lat Norwegia przemieniła się z kraju emigracji na wielokulturowe społeczeństwo. Ludzie teraz mieszkają w Norwegii z pochodzeniem z dużych części świata. Imigracja jest stałą częścią norweskiego życia zawodowego, społecznego i politycznego. Przyniosła krajowi nowe języki, nową kuchnię i nowe tradycje, a integracja stała się ważnym zadaniem zarówno dla państwa, jak i dla każdej osoby.

Opinie na temat imigracji są podzielone. Możesz przeczytać więcej o postawach wobec imigrantów.

Norweska historia imigracji jest również pensum do egzaminu z wiedzy obywatelskiej. W SamfunnPrep ćwiczysz dokładnie takie tematy z pytaniami i wyjaśnieniami. Jeśli chcesz zrozumieć całość, zobacz, jak historia Norwegii przychodzi na egzamin.

Historia pokazuje, że Norwegia zmieniła się szybko. Poznanie jej ułatwia zrozumienie Norwegii dzisiaj – i udzielenie prawidłowej odpowiedzi na egzaminie. Z SamfunnPrep możesz ćwiczyć tyle, ile chcesz.

Gotów do ćwiczenia? Spróbuj SamfunnPrep za darmo.