Norwegia zagra ćwierćfinał mistrzostw świata 2026 przeciwko Anglii w sobotę 11 lipca o godzinie 23.00 czasu norweskiego – to pierwsze mistrzostwa świata tego kraju od 28 lat. Dwóch zawodników w kadrze ma korzenie imigranckie: Antonio Nusa i Oscar Bobb. Ponadto zarówno Erling Haaland, jak i Thelo Aasgaard urodzili się w Anglii.
Jak Norwegii poszło na MŚ 2026?
Norwegia awansowała do ćwierćfinału MŚ 2026 – to najlepszy wynik tego kraju w historii mistrzostw świata. Drużyna wygrała dwa z trzech meczów grupowych i pokonała zarówno Wybrzeże Kości Słoniowej, jak i Brazylię w fazie pucharowej.
- 16 czerwca: Norwegia – Irak 4–1 (dwie bramki Haalanda)
- 22 czerwca: Norwegia – Senegal 3–2
- 26 czerwca: Norwegia – Francja 1–4
- 30 czerwca, 1/16 finału: Norwegia – Wybrzeże Kości Słoniowej 2–1
- 5 lipca, 1/8 finału: Norwegia – Brazylia 2–1
Zwycięstwo nad Wybrzeżem Kości Słoniowej było pierwszym w historii Norwegii w fazie pucharowej mistrzostw świata, a pierwszą bramkę zdobył Antonio Nusa. W meczu z Brazylią o wyniku zadecydował Erling Haaland dwoma golami, a bramkarz Ørjan Nyland obronił rzut karny. Haaland ma na koncie siedem bramek w czterech meczach według stanu na 11 lipca 2026 (nie zagrał z Francją) – więcej w tym turnieju strzelili tylko Lionel Messi i Kylian Mbappé.
26-osobowa kadra została ogłoszona 21 maja 2026 roku, a nazwiska odczytał król Harald w nagranym wcześniej wideopozdrowieniu.
Kto w kadrze na MŚ ma korzenie imigranckie?
Dwóch z 26 zawodników ma rodzica, który wyemigrował do Norwegii – obaj sami urodzili się i dorastali w tym kraju.
Antonio Nusa (21 lat) dorastał w Langhus w gminie Nordre Follo. Jego ojciec pochodzi z Nigerii i sam grał w piłkę w norweskich niższych ligach, matka jest Norweżką. Nusa zaczynał w Langhus IL, a obecnie gra w niemieckim RB Leipzig. Według stanu na 5 lipca 2026 ma na koncie dziewięć bramek w 29 meczach reprezentacji. Strzelił gola z Włochami w obu meczach eliminacyjnych – a także z Wybrzeżem Kości Słoniowej na MŚ.
Oscar Bobb (22 lata) urodził się w Oslo i dorastał na Tåsen. Jego ojciec pochodzi z Gambii, matka jest Norweżką. Bobb zaczynał w Lyn, potem trafił do Vålerengi, zanim ściągnął go Manchester City; od stycznia 2026 gra w Fulham. Dzień po ćwierćfinale skończy 23 lata.
Ponadto dwóch zawodników urodziło się w Anglii. Erling Haaland urodził się w Leeds, gdy jego ojciec Alf-Inge grał dla Leeds United, i przeprowadził się do Bryne jako trzylatek. Thelo Aasgaard urodził się i dorastał w Liverpoolu, ma norweskiego ojca i francuską matkę – to on strzelił jedyną bramkę Norwegii w meczu z Francją. W ćwierćfinale obaj zmierzą się z krajem, w którym się urodzili.
Co właściwie oznacza pojęcie „korzenie imigranckie”?
SSB (Statistisk sentralbyrå, norweski urząd statystyczny) stosuje precyzyjną definicję: imigranci to osoby, które same wyemigrowały do Norwegii, a osoby urodzone w Norwegii z rodzicami imigrantami mają oboje rodziców urodzonych za granicą. Według stanu na 1 stycznia 2026 obie grupy razem stanowią około 21,7 procent populacji – ponad 1,2 miliona osób.
Zgodnie z tą ścisłą definicją żaden z 26 zawodników kadry nie ma korzeni imigranckich: Nusa i Bobb urodzili się w Norwegii, mając jednego norweskiego rodzica, natomiast Haaland i Aasgaard urodzili się za granicą, mając norweskiego ojca. W mowie potocznej pojęcie to jest jednak używane szerzej, często w odniesieniu do wszystkich osób z rodzinnymi korzeniami w innych krajach. Takie definicje i dane są częścią programu egzaminu samfunnskunnskapsprøven, a na SamfunnPrep możesz bezpłatnie poćwiczyć pytania właśnie na ten temat.
Zawodnicy, którzy wybrali inny kraj
Aby grać dla Norwegii, trzeba mieć norweskie obywatelstwo – wymaga tego FIFA. Wymogi znajdziesz w poradniku o tym, jak zostać obywatelem Norwegii. Od 2020 roku Norwegia zezwala też na podwójne obywatelstwo, dzięki czemu zawodnicy z rodzinnymi korzeniami w kilku krajach często mogą wybierać między różnymi reprezentacjami.
Niektórzy wybierają inny kraj niż Norwegię. Osame Sahraoui, urodzony w Oslo w rodzinie marokańskiej, rozegrał jeden mecz w pierwszej reprezentacji Norwegii, zanim w 2024 roku wybrał Maroko. W tym samym tygodniu pochodzący z Oslo Christos Zafeiris zdecydował się grać dla Grecji. Selekcjoner reprezentacji Ståle Solbakken powiedział wtedy, że ma zbyt duży szacunek dla marokańskiej piłki nożnej i kultury, by powiedzieć cokolwiek lekceważącego o tym wyborze. Więcej zasad i poradników znajdziesz na stronie tematycznej o norweskim obywatelstwie.
Jeśli Norwegia wygra z Anglią, czeka ją półfinał 15 lipca w Atlancie. Niezależnie od wyniku MŚ 2026 są już historyczne – zarówno sportowo, jak i jako obraz zmieniającej się Norwegii. Chcesz lepiej zrozumieć społeczeństwo stojące za tą drużyną? Na SamfunnPrep znajdziesz artykuły i pytania ćwiczeniowe o norweskim życiu społecznym.
